Η ειδική θεωρία της Σχετικότητας δεν είναι απλά μια γενίκευση των θεωριών του Νεύτωνα. Ανατρέπει την μέχρι τότε αντίληψη του κόσμου, γιατί, αν και ξεκινά με δυο πολύ απλές παραδοχές, καταλήγει σε συνέπειες που έρχονται σε αντίθεση με αυτά που φαίνονται αυτονόητα και προφανή για τον κόσμο μας.
Θα προσπαθήσω στη συνέχεια να αναπτύξω με τρόπο σαφή αυτά που κατάλαβα διαβάζοντας το σχετικό κεφάλαιο από την Σύγχρονη Φυσική των Serway, Moses και Moyer, αλλά προς το παρόν θέλω να τονίζω το απίστευτο των σκέψεων του Άινσταιν: η αντίληψη που έχουμε για τον χώρο και τον χρόνο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Ο τρόπος που εγώ ερμηνεύω αυτά που διάβασα είναι ο εξής: Μέσα από μια σειρά εξελικτικών διαδικασιών, ο εγκέφαλός μας μας οδηγεί σε μια συγκεκριμένη αντίληψη της πραγματικότητας. Αυτή η αντίληψη είναι ένα κατασκεύασμα. Το ότι αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα με έναν συγκεκριμένο τρόπο δε σημαίνει και πως έτσι είναι. Μέσα από μια σειρά δοκιμών και λαθών, από μια σειρά θεωριών, επιχειρημάτων, πειραμάτων και αντεπιχειρημάτων, βελτιώνουμε την κατανόησή μας για τον κόσμο και ξεπερνούμε τα λάθη και τους περιορισμούς της αντιληπτικής μας ικανότητας. Με τις θεωρίες της φυσικής του εικοστού αιώνα καταλαβαίνουμε πως η εικόνα που είχαμε (και συνεχίζουμε, εν πολλοίς, να έχουμε) για την πραγματικότητα είναι εσφαλμένη και πως χρειάζεται να σκύψουμε πάνω σε αυτές τις θεωρίες για να αρχίσουμε να αλλάζουμε τον τρόπο με τον οποίον βλέπουμε τον κόσμο.
